To, co w szkle, zezłoci się jeszcze bardziej — ech, słodycz wina i figowej konfitury!
Maj nadchodzi, najsłodszy, najbardziej złocisty miesiąc, w którym rodzi się najwięcej owadów, tych mocnych — z pierwszych jaj złożonych po długiej zimie i tych słabych, które po jednym dniu życia wypełnionym pracą, stają się pożywką dla nieruchawych jaszczurek. Maj pełen sprzeczności — niech no zakwitną bzy i korony krzewów wypełnią się brzęczeniem i furkotem delikatnych skrzydeł! W samobójczej pogoni za nektarem tysiące z tych kruchych istnień polegną na wietrze, na powierzchni kałuż i szybach samochodów...
Samobójca żyje tak jak niektóre motyle: szybki lot, wstrzymany dech, strzelenie palcami albo mrugnięcie okiem, "teraz widzisz, teraz nie", tyle, ile zajmuje dotarcie od A do B. Więc ta sekunda musi być niesamowita: natychmiastowe poznanie, pojęcie wszystkiego; bo czy jest coś ważniejszego od wiedzy, dokąd się zmierza i ile czasu potrzeba, by tam dotrzeć?*
Puść moją rękę.
Dalej idę sama.
Pod dachem z żarnowców, laurowiśni, berberysu i kaliny doprawdy spotkać mogę jedynie Królową Pszczół, miodu pełną. Pod liśćmi krzewuszki nie zmoknę, pigwowiec mnie wykarmi, a tamaryszek da różową suknię — i tak oto kolejny raz przyroda pokaże mi jak bardzo jest samowystarczalna.
A wieczorem pod jaśminem położę się na moment, zmęczona, a niebo spadnie mi na głowę.
................................
*Rodrigo Fresán, Ogrody Kensington. Tłum. Tomasz Pindel.
